Inaczej określa się go jako sztuczne płuco. Jest to urządzenie reanimacyjne. Dzięki niemu możliwe jest wymuszone oddychanie tlenem, które jest wykorzystywane przez ratowników i lekarzy podczas ustania czynności oddechowej lub dla jej ułatwienia. Po raz pierwszy urządzenie to pojawiło się już w piętnastym wieku w planach i szkicach Leonardo da Vinci. Z kolei prawdziwy respirator wynaleziony został przez Jean-Francoisa Pilatre de Roziera, a potem wykorzystany przez Alexandra von Humboldta dla górnictwa pruskiego. Opatentowany został przez Philipa Drinker z Harvardu w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku. Obecnie wykorzystywany jest w karetkach, jak i na szpitalnych oddziałach.