Jest to tak zwany wziernik krtaniowy. Jego zadaniem jest dokładne obejrzenie krtani dla diagnostyki, jak i założenia rurki intubacyjnej w razie potrzeby. W skład jego budowy wchodzą między innymi: rękojeść z bateriami i łopatki lub łyżki. Rękojeść może być prosta lub zakrzywiona, najczęściej ze światłowodem, aby można było rozświetlić przewód krtani. Pierwszy raz urządzenie to zostało zastosowane przez Manuela Patricka Rodrigueza Garcia na początku drugiej połowy dziewiętnastego wieku i sprawdza się świetnie do dnia dzisiejszego.